Ende 2002 überzog eine Gewaltwelle die Zentralafrikanische Republik. Rebellen aus dem Nachbarland Kongo hatten von ihrem Befehlshaber Jean-Pierre Bemba eine Carte blanche bekommen – einen Freibrief zum Plündern, Töten und Vergewaltigen.
Der Dokumentarfilm begleitet die Ermittler des Internationalen Gerichtshofs in das Land im Herzen Afrikas. Acht Jahre nach den Ereignissen soll es Gerechtigkeit geben. Jean-Pierre Bemba ist einer der ersten Kommandeure, den die internationale Justiz wegen seines Befehls zur systematischen Vergewaltigung anklagt.
De documentaire laat zien hoe het Internationaal Gerechtshof te werk gaat. Zorgvuldig aantonen of het tot een daadwerkelijke strafvervolging kan en moet komen:
“Film teams never go on mission …” Diese eiserne Regel des Internationalen Strafgerichtshofs stand am Anfang der Dreharbeiten über das Weltgericht, dessen Ermittler auf ihren Auslandseinsätzen begleitet werden sollten. Heidi Specogna und ihre Mitarbeiter sind bis heute das einzige Filmteam, das diesen Zugang erwirkt hat. Keine Selbstverständlichkeit, denn es gibt ein laufendes Gerichtsverfahren, und sie kamen mit sensiblen Ermittlungsarbeiten – einer Exhumierung und Tatortanalysen – in Berührung. Die unerlässlichen Einschränkungen nahmen sie in Kauf, um weder Mitarbeiter des Gerichtshofs noch Zeugen zu gefährden. “Carte blanche” ist ein Zeugnis über filmisches Arbeiten im Grenzbereich des Dokumentarischen.
Op het einde van het programma komt een Argentijnse jurist aan het woord.
Volgens hem zijn die (oorlogs-)misdadigers heel gewone mensen. Het is geen kwestie van goed of slecht en hij citeert Telford Taylor, openbaar aanklager van het Nürnberger proces, die deze ervaring eveneens had met nazi-misdadigers. Instituties willen beschermen, zegt hij verder, door anderen aan te vallen gerugsteund door een groot deel van de eigen bevolking. Juist aan die instituties, lees in dit geval juridische, moet gewerkt worden om verdere wandaden in de toekomst te voorkomen.
Wat zeker niet helpt, zelfs integendeel, is elke vorm van lynch justitie. Wij als goeden op jacht naar de kwaden. Dan gebeurt precies waar Luis Moreno-Ocampo op attendeerde. Dan ook worden instituties uitgehold, afgebroken, gesloopt. We zien het terug bij de activiteiten van Wilders. Een man van de signalen waardoor mensen die hem volgen, in hem geloven, overgaan of zullen overgaan tot de daad. Instituties die dat zouden kunnen verhinderen hebben, als het ooit zover komt, hun macht en zeggenschap verloren. Justitie voorop.
U gelooft me niet? Volg de affaire Demmink op Twitter en veel wordt u duidelijk. Wat mij daarbij helder is geworden is, dat het helemaal niet gaat om Demmink, kinderen, pedofielen. Nee, een volksvijand wordt gecreëerd tot groot genoegen van het fascistisch gepeupel. Ook hier weer, de eerste slachtoffers van dat vijandsbeeld zullen vrouwen en kinderen zijn. Hebt u die volkswoede gezien in Hengelo in die KRO documentaire over pedofilie…? En de uitspraak van die twee meiden waarbij de stompzinnigheid van het gezicht te lezen viel? “Dat kan toch nie…”.
Overigens, u mag beslist geen contact met me leggen als ik een tip geef voor een of ander programma. Gelukkig wordt u dag en nacht beschermd tegen mijn funeste invloed op het “Gesundenes Volksempfinden”. Prima toch?
Telefoonnummers. Het blijft maar doorzieken. Van drie mensen op Twitter heb ik een telefoonnummer. Twee vrouwen en een man. Met alle drie onderhoud ik een vriendschappelijk contact. Twee ervan ken ik zelfs persoonlijk. Overigens mijn afgeschermd telefoonnummer circuleert al geruime tijd op Twitter. De daders? Wie dacht u?
De documentaire “Carte blanche” valt via internet te zien: