Alles bij elkaar genomen verzamelen we veel ballast, vooral in ons hoofd. Het ging en gaat ongemerkt of onder dwang. Veel raken we weer kwijt, het is niet goed opgeborgen en we kunnen het niet meer terugvinden als we het nodig hebben. Een grote schoonmaak houden is er niet bij, die wiskunde zit er nog, maar we kunnen er niets meer mee. Hadden we er maar andere stof voor in de plaats kunnen nemen waaraan we nog dagelijks plezier konden beleven. Dit is achteraf gepraat, konden we toen niet weten. Wel mooi, we hebben nog van veel zaken een flauwe notie.
Tegenwoordig gaat alles veel effectiever. Er wordt geselecteerd naar behoefte en capaciteit en aldus worden de kindertjes geprogrammeerd. Er komt niks overbodigs meer bij, zo voelen zich overal van bevrijd en zijn vrij inpasbaar. Af en toe omprogrammeren, omscholen heet dat, en het product mens kan weer een aantal jaren vooruit. Vergeten wordt niets meer, alle benodigde gegevens zijn gedigitaliseerd en worden netjes opgeslagen. Het analoge hoofd met inhoud is achterhaald. Zintuigen en hersenen. We weten van elkaar wat we zeggen zonder begripsverwarring.
Vroeger, zal over een aantal jaren gezegd worden, raakte veel in de vergetelheid, nu niet meer. Hoe juist, er is ook niets meer om te onthouden. We zijn als mens bevrijd van alle ballast en werkelijk vrij. En doorzichtig en inwisselbaar. We hebben geen geheimen meer voor elkaar en we hebben elkaar niets meer te vertellen. Eindelijk kan onze geest rusten. Het denken gebeurt elders.
LEES VERDER: TIBAERT
Gerelateerd weblog:
Foto: Mijn grootvader