Aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog keerde mijn moeder met haar ouders, zusje en broers terug naar Duitsland. Daar zouden ze later weer uitgewezen worden, ze waren immers Nederlanders. Kortom, zonder de Eerste Wereldoorlog was ik er niet geweest. Niemand zou me gemist hebben, zo simpel is dat. Anders is het als je je kind verliest, de grootst mogelijke tragedie voor de ouders met een blijvende wonde voor altijd. Dat leed heeft ze met haar man, mijn vader, moeten dragen. Het gemis aan een broertje ben ik de laatste jaren van haar leven pas sterk gaan voelen. Er was in de familie niemand meer met wie ik kon praten over het verleden, definitief was de band doorgeknipt.
Daartegenover staat dat ik haar ouders, opa en oma, goed gekend heb en nog de verhalen weet over hun kinderjaren. Opa grotendeels in Frankrijk, oma in Duitsland. Ze huwden letterlijk in het Fin du siècle in 1900 dus. Een tijd waarin alles mogelijk scheen, net als een eeuw later. Die periode eindigde in een grote verschrikking. Er waren tekenen die erop duidden dat het mis kon gaan, net als nu, maar ze werden genegeerd. Het oorlogsgeweld werd zelfs verheerlijkt en als kunstwerk beschouwd.
Vandaag is het drie jaar geleden dat ze overleed, ruim 40 jaar na mijn vader. Uit haar erfenis een wandbord t.g.v. de kroning van George V. Het bord is behoorlijk bekrast door het gebruik van scherpe messen. Je zou het als een wraakoefening kunnen zien van mijn grootouders op die koning. Ik heb zijn gezicht zo goed en zo kwaad als het ging een beetje hersteld, zeg maar als een plastisch chirurg. In werkelijkheid kwam hij er genadig van af i.t.t. zijn onderdanen. En ach, we profiteren er nog dagelijks van, de medische wetenschap bloeide letterlijk op bij al die ellende.
Hoe die George V zijn volk en Europa in het verderf hielp storten daarover leest u in het volgend artikel meer.