Een oud artikel uit het voormalige dagblad De Tijd, een krant die als toonbeeld genoemd kan worden voor haar houding tijdens de bezetting. Een groter contrast als tussen De Telegraaf en De Tijd is welhaast ondenkbaar. Een katholieke krant, spottend wel eens het pastoorskrantje genoemd. ‘s Avonds tegen zessen viel ze op de deurmat. Toen ze in de zeventiger jaren ten onder ging voelde ik me ontheemd. Een kop uit de krant is me altijd bijgebleven: “André Malraux: Een mensenleven is niets waard, niets is een mensenleven waard.” Kan het toepasselijker aan de vooravond van Goede Vrijdag?
Een copie van een artikel van meer dan veertig jaar geleden. Er komt iemand in aan het woord die je een vertegenwoordiger kunt noemen van ‘de zwijgende meerderheid’, een ook uit de USA overgewaaid begrip, om aan te geven dat het volk rechts denkt maar zich niet uit. Het wachten was op mensen die dit volk een stem gaven. We kennen ze nu maar al te goed, Marine Le Pen, Geert Wilders, Nigel Farage en Silvio Berlusconi, om maar de bekendsten te noemen. Populisme en fascisme beleven een onvermoede wedergeboorte en het beschaafde, weldenkende deel der natie kijkt wederom toe. Dat was indertijd ook zo, het koste De Tijd zijn ondergang, ze waren geëmancipeerd en vielen tussen de wal en het schip.
Over Rechts Jong Nederland en meer fraais: lewin4 (PDF). De naam Raymond de Roon is u zeker bekend.