En zie wat ontstaat, harmonie. Georg Baselitz…
Dertig, veertig jaar geleden heb ik eens een project begeleid op een basisschool, wonen en de buurt. Een van de zaken die me bijgebleven is was, en dat zal zeker nu niet anders zijn, dat kinderen van tien, elf jaar zelfs geen potlood konden hanteren. Dan wordt het lastig om wat je waarneemt of wat je je voorstelt in een tekening om te zetten. Dan realiseer je je weer eens te meer hoe weinig basiskennis aan kinderen wordt overgebracht in die acht jaar dat ze op deze school verblijven. Iets simpels als hoe een vlak te verdelen in twee gedeelten d.m.v. een lijn, recht of schuin, zullen ze nooit ervaren. Gevoel voor ruimtelijke verhoudingen, massa, noem maar op, evenmin. En dat is triest, zeer triest.
Hoe we het ook wenden of keren, de enigen die een toegevoegde waarde (kunnen) leveren aan ons bestaan zijn kunstenaars. In aanleg zijn we dat allemaal. We kunnen leren te luisteren en te kijken, we kunnen leren met gereedschappen om te gaan, gevoel krijgen voor maat, geluid, kleur en licht. Maar kijk om je heen en je wordt met afschuw vervuld. Lawaai is alom, we nemen het nog nauwelijks waar. En juist het streven naar harmonie, orde en overzichtelijkheid, rationaliteit en veiligheid, levert ons de grootste mislukkingen en rampen op. Zie onze ruimtelijke werkelijkheid. Kinderen groeien daarin op en denken dat het zo hoort.