Weet je nog Jan, het was in de jaren tachtig, een vergadering van de CPN in Maastricht bij de voorzitter thuis? Hij moest noodgedwongen babysitten. Ook nog de woedeaanval die hij kreeg toen de baby door gehuil de vergadering verstoorde?
Bij zo’n club wil je toch niet horen, was mijn conclusie, en heb onmiddellijk mijn partijlidmaatschap opgezegd.
En nu lees ik dit van jou:
“Nu zijn het de gele kentekenplaten die ons bewust proberen te breken… Aldus Baudet gisteren in Uden. Het is echt.”
Als ik het goed begrijp, maar helaas je laat de context weg, is het die man te doen om lelijkheid en doelt hij o.a. op het brutalisme in de architectuur. Een prima onderwerp om een (ideologisch) debat over te voeren toch? Zijn benadering, samen te vatten onder zoals hij dat noemt, oikofobie, daar hoor ik je niet over. Hou dan helemaal je mond zou ik willen zeggen.
Wat vind je overigens van deze glimmende zerk op vier wielen, weliswaar met een gele nummerplaat? Een prachtig voorbeeld van de vooruitgang waaraan we veel schoons te danken hebben. Stedelijk schoon, landschapsparken en vooral veel asfalt en beton. En schone lucht. Denk je eens in wat daar een offers voor gebracht zijn.
Och ja, rood dat is rasende Stillstand, groen, dat is de kleur, freie Fahrt für freie Bürger. Nietwaar?