Je merkt het bij het ouder worden, namen schieten je vaak niet meer te binnen, het korte termijn geheugen laat steeds meer te wensen over. Ach, denk je dan, wat wil je in je 80ste levensjaar? Inmiddels is het al zo’n tien jaar dat ik aan de computer ben overgeleverd om te lezen. M’n archief kan ik nauwelijks meer raadplegen, iets opzoeken in boeken wordt tot kwaal.
Vele zaken van vroeger schieten me voortdurend te binnen en zou ze graag raadplegen. Het programma dat ik schreef voor gemeenteraadsverkiezingen. Zelf kon ik niet op de lijst van de PSP omdat ik ambtenaar was, een medewerker van de Medische Faculteit leverde me de gezondheidsparagraaf aan. Waarom me dat te binnen schiet? Driemaal raden, iemand wordt namelijk niet moe te verklaren dat hij lid van de Tweede Kamer en van de gemeenteraad te Amsterdam is geweest. Hij is er kennelijk trots op en zal ongetwijfeld nog over materiaal uit die tijd beschikken.
Hoe heeft hij toen gestemd, welke voorstellen heeft hij ingebracht? Het lijkt me relevant vanwege zijn gedrag op de publieke tribune Twitter. Nergens blijkt bij hem enig inzicht in de materie, bijvoorbeeld over de volkshuisvesting, het milieu, stedelijke infrastructuur, gezondheidszorg. Die over politie en justitie zijn geheel in de geest van law and order. Wist je niet beter dan zou je denken met een rabiate rechtse VVDer vandoen te hebben, hij noemt zichzelf sociaal-democraat.
Waarom is hij huiverig iets van zijn opvattingen prijs te geven en om zijn geschrift over fascisme publiekelijk te maken? Wat kan de reden zijn? Schaamte, bluf, onkunde? Schaamteloos is hij in ieder geval, dat heb ik al een veelvoud aangeduid. Wel verstaat hij de kunst, al is het in marginale zin, zich als autoriteit op te werpen. Juist daar wringt de schoen. De man wordt geloofd. Zo simpel is het dus ook om op stemmenvang te gaan. Griezelig als je doordenkt wat dat voor de democratie betekent: zonder kennis achter een dwaallicht aanhollen.
Wie koopt nou wat met deze nonsens? Ga dan in gesprek met dat mens, dien haar van repliek, wrijf haar ongerijmdheden haar onder de neus. Ook haar volgelingen krijgen dat mee en gaan er hopelijk over nadenken. Iemand bespotten is een koud kunstje, nietwaar klootzakje Horn?
