Wel eens gehoord van Maastricht, neem ik aan, de oudste stad van Nederland. Waarschijnlijk is het u ontgaan dat de vroede vaderen dezer stad aan een metamorfose wensen te onderworpen die haar tot een van ’s werelds aantrekkelijkste metropolen zal omtoveren. Na een vleugje New York en Milaan, is nu Barcelona aan de beurt. Maastricht krijgt z’n Ramblas. Over de oorspronkelijke valt in Wikipedia te lezen:
La Rambla was oorspronkelijk een droge rivierbedding die bij hevige regens het water van de bergen naar de zee leidde. Nu is de Ramblas een brede, drukke en gezellige boulevard die in het midden alleen toegankelijk is voor voetgangers en die in zuidoostelijke richting loopt, van het Plaça de Catalunya tot aan Port Vell, het oudste gedeelte van de haven van Barcelona. De lengte van de Ramblas is ruim 1200 meter. De Ramblas is een belangrijk verkeersknooppunt voor het openbaar vervoer met bushaltes en ondergrondse metro- en treinstations. Aan beide kanten van de Ramblas naast het voetgangersgedeelte is een gedeelte met druk stadsverkeer. De Ramblas is opgedeeld in vijf delen, waardoor Spanjaarden zowel spreken van “La Rambla” (enkelvoud) als “Las Ramblas” (meervoud). De ramblas trekt ook vele toeristen aan.
Gelukkig de stad met politici die voortvarend te werk gaan en een luisterend oor hebben voor een kennelijk noodlijdende horecaondernemer die graag een terrasje voor de deur wilde hebben. De politicus in dit geval, een democraat in hart en nieren, vormde het verzoek om tot een groots plan en kreeg hiervoor de meerderheid in de raad mee. Eindelijk kan de Maastrichtenaar al flanerend naar het in oude luister herstelde station en zal de bezoeker van de stad zich onmiddellijk kunnen neervlijen op een zonovergoten terras, uitrustend van de vermoeienissen van de reis.
Een kink in de kabel? De betrokken politicus laat zich niet uit het veld slaan en vecht voor dit grootse plan: „De terrassen kunnen wel degelijk samen met de bussen, een democratisch genomen besluit moet uitgevoerd worden.” Het woordje ‘moet’ is alleszeggend. Wie is deze democraat, iemand die beslist nog school zal maken, zeker binnen zijn partij? De site van die partij geeft uitkomst: “Omdat ik in het verleden werkzaam geweest ben in de horeca en nu alweer een lange tijd werkzaam ben in het voortgezet onderwijs, weet ik wat dienstbaarheid inhoud. Ik hoop op uw stem, zodat ik ú van dienst kan zijn!”
Dienstbaarheid, dienstverlenend… Dan jaag een dienstverlenend bedrijf op kosten, dan maak je het onaantrekkelijk voor de bevolking om van deze dienstverlening gebruik te maken. Dan steun je een horecaondernemer die voor hem helaas aan de verkeerde kant van de straat zijn uitbating heeft gevestigd, de kant waar nooit de zon schijnt. Een democraat reageert dan zo: “Initiatiefnemer Johan Pas (D66) vindt juist dat Arriva hoog van de toren blaast en heeft het bedrijf met de politieke voorstanders een antwoord gestuurd.”
Onlangs had de wethouder voor economische zaken becijferd dat een terrasstoel in Maastricht per jaar €10.000 oplevert. Een lucratief handeltje, nietwaar? Het is de armzalige stadspolitiek ten voeten uit, de stad, de leefruimte als koopwaar.
Foto: De Ramblas in 1905