Het is bekend, het geheugen kleurt en zwakt onverdraaglijke voorvallen af, verdringt ze. Vaak al onmiddellijk nadat misdaden begaan zijn. Oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid. Niemand ontkomt hieraan, ook collaborateurs niet. Het wordt overduidelijk, op een negatieve wijze, gedemonstreerd in een recensie, deze week verschenen in De Groene over het verraad van de familie Frank. Uitvoerig wordt hierin stil gestaan bij de activiteiten van de Joodse Raad. Bij het lezen komen dan onmiddellijk herinneringen hoog aan de polemische strijd rond die raad in de 70er jaren, die in de kolommen van Vrij Nederland gevoerd werd.
Deze week viel op Arte een serie over vier joodse vrouwen te zien van Claude Lanzmann. Het laatste deel volgt hier…
Weinig behoefte heb ik om op genoemde recensie in te gaan, het dilemma lijkt me in deze documentaire meer dan voldoende geschetst. Wel wil ik nog ter afronding verwijzen naar de reactie van Philo Bregstein op een boekbespreking over collaboratie: “Grijs verleden” met als auteur Chris van der Heijden, zoon van een foute vader.