De man kan het niet laten slachtoffers (en hun geschriften) te bezoedelen, ze te misbuiken voor een doel dat niemand die enigermate met de geschiedenis vertrouwd is kan en mag onderschrijven, het witwassen van de economische collaboratie, de band met het kolonialisme en het eeuwenoude antisemitisme, het “joodse vraagstuk”. Bijzonder schrijnend in dit geval is het negeren waar Auschwitz in zijn hele complexiteit toe diende alles baserend op de regels van kapitalistische wetmatigheden.
Auschwitz begon met woorden durft hij te stellen.
Steeds weer voor mij de vraag, waarom doet die man dit? Waarom ontkent hij de realiteit en weigert er ook maar enigermate kennis van te nemen? Omdat hij uiteindelijk steeds collaboreerde met de machtigen, met het systeem dat Auschwitz eerst mogelijk maakte en als beslist niet de laatste in een gruwelijke rij leidde naar Afghanistan?
Hoeveel mensen en culturen zijn sinds Auschwitz in onze naam verwoest, verkracht, geplunderd? Over de oorzaken daarvan zwijgen is een misdaad.