Je krijgt nogal wat te verhapstukken als je afwijkt van het vaste patroon om gedegen tijdschriften te lezen. Veel doe ik via internet, drukwerk hou ik maar een halfuurtje vol vanwege een oogkwaal. Spijtig is dat niet alles digitaal verschijnt, maar er is al heel wat.
Begeef je je weer op het social-media pad dan verzuip je letterlijk in de drek. Zelden wordt verwezen naar iets zinnigs, wat je geest of fantasie kan scherpen. Gesprekken, voor zover mogelijk, worden niet aangegaan. De standaard is, ik heb een mening, die spui ik en daar blijft iedereen vanaf. De aard van bijvoorbeeld Twitter versterkt deze houding nog.
Platforms als Twitter blijken wel een enorme politieke impact te hebben en dan is de verleiding groot om te kijken wat deze of gene te melden heeft. Zo kom ik uit op de site van Syp Wynia waar filosoof Sebastien Valkenberg zijn zegje mag doen: “Waar blijft het verzet tegen woke-minister Ingrid van Engelshoven?”. Eigenlijk moet je dan zeggen, stop, niet verder. Een filosoof die oproept tot “verzet” tegen een “woke” minister is beslist de draad kwijt.
Toch doorgelezen en dan vallen twee zaken op: oudbakken citaten of gevleugelde zegswijzen en het schermen met de begrippen “academische vrijheid” en “woke”, wat je hier ook verder onder verstaat. Valkenberg maakt het in ieder geval niet duidelijk. Dat het hem vooral te doen is om de persoon van de minister en niet wat ze inhoudelijk te melden heeft wordt duidelijk door het haar aanpraten van een trauma. Hij doet het gewiekst: “Het gaat te ver om het ministerschap van Van Engelshoven te zien als een vorm van traumaverwerking.”.
Je kunt een dergelijk artikel gebruiken om voor jezelf iets duidelijk te maken over de hoogdravende idee van academische vrijheid, in wezen gaat het veelal over beroepsopleidingen die zo snel mogelijk doorlopen moeten worden. Of over de historicus Kennedy en z’n relatie met de Lage Landen. maar dat wordt dagwerk en lukt me nauwelijks meer vanwege m’n geringe gezichtsvermogen.
Vandaar dat ik me beperk bij dit soort proza met de vraagstelling wat is de bedoeling van de auteur. Is het kosher, maakt het iets over een bepaald aspect duidelijk, nodigt het uit tot een dispuut? Vergeet het in dit geval, dit is propaganda van het laagste soort.
Zo, dan bent u nu aan zet om mij dit verder uit te leggen of te weerleggen. Ik steek er geen energie meer in en u weet tenminste wat er zoal speelt op de fascistische flank bij de fine fleur van de natie.