Een rat zal Horn niemand meer noemen, niet vanwege het fascistisch karakter, maar het wekt voor hem associaties op: Der ewige Jude. Baudet een strontzak noemen en iemand anders een strontvreter is voor hem aanvaardbaar taalgebruik.
Zou Horn ooit iets gelezen hebben van Pasolini? Misschien kent hij zelfs die naam niet. Als hij ooit de film Salò gezien zou hebben zou hij zich wel drie maal bedenken een dergelijke vocabulaire te gebruiken, nog afgezien van het feit dat het op jezelf terugslaat. Zo denken fascisten echter niet en dat is steeds weer hun coming-out.
Horn is op generlei in staat gebleken fascisten van repliek te dienen en fascistische ontwikkelingen te herkennen en als zodanig te benoemen. Hij wil zelfs niet begrijpen dat geschiedenis zich niet herhaalt als een repeteermachine en dat ze steeds andere verschijningsvormen aanneemt, waarbij schaalvergroting het meest essentiële element is.
Stellig is hij ervan overtuigd dat fascisme een erfelijke kwaal is gezien zijn parcours op Twitter, wellicht ook de reden dat hij steeds koketteert met naamgenoten van joodse komaf, een van zijn beproefde middelen om te tonen dat hij aan de goede kant staat. Over Israël, het zionisme, Gaza, kolonisten, Jeruzalem, de Nakba zul je van hem geen standpunten vernemen, geen feiten, want dan staat hij in z’n hemd.
Nu tijdens de pandemie wordt glashelder wie geneigd is in autoritaire en fascistische termen te denken. Juist daarin blijkt Horn telkens weer meester en wordt om die reden hogelijk gewaardeerd. Ik vind dit angstwekkend, vandaar dat ik er aandacht aan blijf besteden. Nooit weer fascisme was en is mijn lijfspreuk.
De vergelijkingen die deze man steeds weer weet te trekken zijn van het soort een volksmenner waardig.
De man die Amsterdam ontvlucht vanwege het toerisme en in Montpellier neerstrijkt op een terrasje. Wat een klootzak, wat een armzalig en asociaal figuur. Iemand waarvan ik steeds meer de indruk krijg dat hij te kwader trouw handelt.
Of is het toch, dom geboren en niets bijgeleerd?