Iemand die ik leerde kennen bij de rechtszitting tegen Herman Falkenstein en die me al langere tijd bleek te volgen op Twitter, retweette deze boodschap:
Voor mij volslagen onbegrijpelijk, ook na lezing van haar column. Verder wist ik niets van deze vrouw. Haar tweet duidt eerder op het tegendeel van extreemrechts. Is hier sprake van Rufmord, van een laaghartige aanval op die persoon? Het toeval wilde dat er tezelfdertijd een interview met Esther van Fenema was verschenen in de Volkskrant. Politiek fout? Zonder meer, maar reageer daar dan op, dan weet iedereen waar het over gaat. En niet onbelangrijk, kan zij terug reageren.
Als je moreel en inhoudelijk tekort schiet om een statement te formuleren als Horn deed en slechts iemand wenst af te branden handel je als een fascist. Je zegt feitelijk, meid deze persoon, ze deugt niet, weiger elk gesprek met haar.
Vandaar mijn reactie:
M.a.w. als dit het niveau wordt waarmee zichzelf als rechtschapen voelende figuren het discours denken te moeten bepalen zijn we verder van huis dan ooit. Je bent in mijn ogen stekeblind als je dit niet wilt zien. Het vervolg liet zich raden. De man in kwestie verbrak elk contact. Horn een fascist, hoe durf je? Die man is boven alle twijfel verheven, ik wil niets meer met je te maken hebben. Zo werkt dat dus.
Horn een fascist? Laat ik het voorzichtig stellen, driekwart van z’n tweets bewandelen de weg als in het bovenstaande. Hij keurt de mensen aan de hand van kenmerken. Welke fascist doet het hem na?
Het vervolg van dit akkefietje met/over Horn is bekend. Van het contact met de ander hou ik een ongemakkelijk gevoel over.
Gerelateerde weblogs:
En verder…